Lubartów to liczące 22 tysiące mieszkańców powiatowe miasto położone nad lewym brzegiem Wieprza, na wschodnim skraju Wysoczyzny Lubartowskiej. Ma ładny zespół barokowych zabytków (z których najbardziej znany jest pałac Sanguszków) i ciekawą historię. Miasto rozbudowało się wzdłuż szosy Lublin - Białystok, od kilku lat wokół miasta biegnie obwodnica. Linia kolejowa Lublin – Łuków została uruchomiona po kilkunastoletniej przerwie w 2013 roku.

Miasto założył w 1543 roku Piotr Firlej, wojewoda lubelski, właściciel Dąbrowicy, Janowca i Kocka. Od herbu Firlejów – Lewart - miasto zostało nazwane Lewartowem. Piotr zbudował kosciół i zamek. Rodzina Firlejów wniosła wielki wkład w rozwój miasta - sprowadziła rzemieślników i hodowców bydła z Holandii i Flandrii oraz założyła tu gimnazjum ariańskie (Firlejowie byli wtedy protestantami) słynne później na cały kraj.

Tereny na zachód od Lubartowa i na północ od Lasów Kozłowieckich kojarzą się najczęściej z Kozłówką i pałacem Zamoyskich, ale bynajmniej nie jest to jedyna atracja tego regionu.

Puławy powstały w XVI wieku jako osada rybacka, a na karty historii trafiły dopiero w wieku XVIII, za sprawą rodziny książąt Czartoryskich. Wcześniej, w latach 70. XVII wieku, właściciel Puław - marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski - zbudował tu rezydencję, którą jego córka Elżbieta wniosła do małżeństwa z Adamem Mikołajem Sieniawskim. Poparcie Sieniawskiego dla Augusta II Mocnego spowodowało zniszczenie rezydencji przez Szwedów w czasie wojny północnej. Odtąd wojny miały się mocno zaznaczać w losach puławskiego pałacu.